Beeld from hell?

Krijn en Cleo

Krijn en Cleo. Broer & zus

Geen nieuws goed nieuws, zeggen ze toch? Nou, in dit geval kun je dat ook zo opvatten. De laatste update over Krijns gezondheid is alweer even geleden. Tot voor kort zat hij met een van ons wekelijks in het ziekenhuis: voor een biopt of voor een algemene poli-afspraak bij de cardioloog. Wekelijks een dagdeel kwijt aan reistijd, medicatielijstje doornemen, bloed prikken of buisjes ophalen, een hartfilmpje laten maken, een biopt of een gesprek met lichamelijk onderzoek, een thoraxfoto. En iedere keer met dezelfde positieve uitslag. Ook na 6 biopten geen afstoting, geen problemen. Alleen een goed beeld van zijn fysieke vooruitgang ontbreekt. Hij verkent de mogelijkheden niet en zoekt geen grenzen. Niet uit angst, maar uit gewoonte.

Krijn gaat zijn gewone gangetje, het gangetje van de afgelopen twee jaar. Gewoontes afleren of ombuigen is lastig. Voor de meeste mensen, dus zeker voor iemand die eigenlijk heel tevreden was met zijn bestaan. Met een hart dat tussen de 20% en 30% functioneert is het een zegen om een bezigheid te hebben die behalve je ogen en oren, alleen je vingertoppen aan het werk zet. Vastgeklonken zitten aan een beeldscherm is trouwens voor veel jongeren een ultiem luilekkerland. Minecraft spelen met de tijdszones mee tot diep in de nacht. Niets anders hoeven doen. Geen werk of school of verantwoordelijkheden of sociale contacten. Ja, af en toe een klein boodschapje bij de slager halen, vissen voeren of een vaatwasser die uitgeruimd moet worden. Zo, dagtaak volbracht.

En eerlijk is eerlijk, we lieten hem het laatste jaar met rust. Het was voor de rest van het gezin ook makkelijk: nooit gezeur of drama omdat hij dingen niét kon. Geen problemen omdat hij zo graag iets wilde maar het niet lukte. Lekker rustig, iemand die vrijwel altijd thuis is, de deur open doet om pakketjes aan te nemen en als het moet ook nog een vergeten boodschapje haalt. Niet teveel, want dat lukte niet. Tot zijn harttransplantatie begin mei. Nu heeft hij een nieuw hart en kan hij wél dingen doen. Met nieuwe energie werken aan zijn toekomst. Zou hij moeten trainen, zijn onderontwikkelde en verzwakte spieren gebruiken en aansterken.

Dat gebeurt niet. Niet vrijwillig. Twee keer per week verplicht 40 minuten fysiotherapie. Vlakbij. Trap af, deur uit en straat oversteken, nog geen 3 minuten lopen van zijn computer. Ja, hij gaat wel, maar thuis oefenen? No way. Een aanblik die me als moeder voor zijn transplantatie vertrouwd is geworden, vliegt me inmiddels aan als een beeld from hell: als ik zijn kamer binnen kom is daar steevast zijn gekromde rug, ogen vastgeklonken aan het beeldscherm, koptelefoon ingegroeid in het kapsel. Bijna onverstaanbaar Engels vol mysterieuze afkortingen. Het verstoorde op- en omkijken als ik iets zeg. Onwillig duwt hij met de hand zijn koptelefoon iets naar achteren, maakt één oorschelp vrij. Met het andere oor luisterend naar zaken uit een virtuele wereld die absoluut geen uitstel dulden. Vergezeld met een ongeduldig ‘Hallo. Ja, wat is er? Ik ben even druk…‘. Even. Ja. Echt.

Geen unieke aanblik, puberouders herkennen het. Hier in huis zit zijn broer net zo graag uren achter de computer. En zijn zusje verslindt hele seizoenen tv-series op een dag als ze de kans krijgt. Cruciaal verschil is dat zij daarnaast ook andere bezigheden hebben zoals school, sporten, afspreken met vrienden en/of vriendinnen, uitstapjes maken, shoppen of vakantiewerk. Hugo heeft een bak energie verbrast tijdens zijn week strandvakantie met vrienden, onvoorstelbaar.

Maar goed, laat ik het vooral bij mezelf houden. Ik erger me aan de computerverslaving van Krijn (mijn woorden – hij is het daar absoluut niet mee eens). Steeds meer. In gedachten hoor ik mezelf schreeuwen: ‘Kom achter dat k****-scherm vandaan. Doe iets! Get a life!’ Steeds vaker ook hardop. Het is slecht voor mijn bloeddruk, ik weet het. En dom, want het helpt niks en werkt alleen maar sfeerverlagend. Afpakken? Tja, hij is 18 en het is zijn eigen computer. Dat omstandig uitleggen en benadrukken, daar maakt hij dan wél weer tijd voor vrij. Tijdens het eten, waar hij soms toch even voor naar beneden moet komen.

Klink ik cynisch? Inderdaad, als ik niet oppas word ik zo’n enge verzuurde moeder. Kan ik beter van me af bloggen …heerlijk, zo aan dat beeldscherm… en mezelf een beetje relativerend toetypen: Hij is nog geen drie maanden geleden getransplanteerd, beetje geduld. Laat hem, het is  zomervakantie. Relax! Hij heeft toch heerlijk bij oma gelogeerd? Is mee geweest naar de midweek Eemhof waar hij met gemak meeliep over de golfbaan? Was actief  en deed volop mee bij de fantastische 21ste verjaardag van zijn grote nicht (waar bijgaande mooie foto is gemaakt. Bedankt Marco©). Dat was echt zo heerlijk om te zien. Hij kàn het allemaal. Pfjoeh, het werkt….  dus zoals ik al zei; geen nieuws, goed nieuws. Vrijdag volgende poli.