Thuis

IMG_4684

Twee ramen en balkon linksboven zijn van Krijn

Woensdagavond 9 uur. Ik sta in het donker op de galerij op de tweede verdieping en bel aan. Dingdong, klinkt het achter de voordeur. Even later in de smalle hal ruikt het nieuw. Naar verf, behang, Rituals geurstokjes. ‘Doe je schoenen uit, want ik ben net klaar met stofzuigen’. Ok, dat is duidelijk. Als m’n jas aan de kapstok hangt en schoenen op de mat staan, loop ik de woonkamer in. De zwarte stofzuiger staat inderdaad naast de grote grenen kast met achter de ruitjes het bij elkaar gesprokkelde boerenbontservies. We gaan op de nieuwe grijze bank zitten. Hij op het schapenvachtje in de hoek, allebei met de voeten op de donkere koeienhuid. Op het bureau naast de bank staat een doosje gemengde dropjes, hij pakt het en geeft het aan mij: ‘Mag je hebben, alles wat ik lekker vind, is er al uit.’

De sfeer is gemoedelijk en ontspannen en we keuvelen gezellig over alle nieuwe dingen. Hoe heb je geslapen? Hoe ging het met de boodschappen? En je medicijnen ophalen bij de begeleiding, went dat al? ‘Ik heb helemaal geen last van de trein’, ‘Vanavond heerlijk gegeten met wraps en tomaten, paprika en zo’, ‘Weet je wel hoelang je met een komkommer doet als je in je eentje bent?’ Suggesties worden welwillend aangehoord. Geen belerende toon van mijn kant, geen tegenstribbelen van zijn kant. Het standaard ‘niet nu, ik ben bezig’ vanachter de computer is weg, we hebben een gesprek. Moeder op bezoek bij volwassen zoon die op zichzelf woont in zijn eigen gloednieuwe appartement. Sinds drie dagen.

Na ruim 24 jaar, om precies te zijn 8876 dagen, is onze eersteling uitgevlogen. Al eerder verliet hij voor korte of langere tijd het nest, met hooguit een pyjama en toiletspullen als bagage, nooit eerder om op eigen benen te staan. Nu wel. Hij is er klaar voor. Ik kijk opzij en zie dat hij straalt – ook al zegt hij dat het ook nog een klein beetje spannend is. En anders. Kijkt om zich heen en constateert ‘dit is mijn huis, mijn bank – hier woon ik. Alleen.’ Net als zijn twee favoriete buurvrouwen, die zoals alle 26 bewoners hun intrek hebben genomen in een eigen appartement in het gloednieuwe complex. Wel met 24 uur begeleiding bij de hand in drie gemeenschappelijke appartementen. De gezamenlijke momenten en precieze inrichting van de ondersteuning moet zich nog zetten. Het is wennen, voor iedereen. Uiteraard zijn sommige zaken direct al strak geregeld: Krijn haalt 2x per dag zijn medicatie op bij de begeleiding, en iedere avond is er een laatste contactmoment bij hem thuis voor onder andere de laatste pil. Constateren dat ze genomen zijn is cruciaal; eraan herinneren niet voldoende, zegt hij ook zelf.

De afgelopen weken is na de sleuteloverdracht gewacht op het moment dat de donkere pvc-vloer gelegd was. Met vereende kracht en onvermoed talent zijn vrijwel alle muren met glasvlies behangen en geschilderd, een woonkamermuur voorzien van een enorm fotobehang met een olijfboom, koelkast en vaatwasser geplaatst. De bij IKEA aangeschafte FRIHETEN slaapbank, ARKELSTORP bureau, VADHOLMA keukeneiland, MALM ladenkast, diverse lampen en gordijnen naar binnen gesleept. Net als de oogst van ontelbare bezoekjes aan kringloopwinkels. En een prachtige nieuwe Sola pannenset van oma. Uit zijn eigen kamer de computer, eenpersoonsbed (‘nee, ik wil écht geen groter bed, dit is goed zo!’), kledingkast, kleren en kleinere spulletjes. Alle andere spullen en overbodige rommel die hij toch niet meer gebruikt/mooi vindt/wil hebben? Die liggen verweesd in de wat troosteloze oude kamer. Probleem van papa en mama 😊.

De woonkamer met keuken, slaapkamer, hal, badkamer, balkon, berging boven en beneden; het nieuwe appartement krijgt steeds meer sfeer en vult zich met spullen. Aan de andere kant staat de spaarrekening die steeds verder leeg loopt. (Mocht hij ooit een bijbaantje zoeken: IKEA-pakketten in elkaar zetten kan hij echt vreselijk goed! ‘Wel zwaar, maar het is een soort technisch lego, dat vond ik vroeger leuk.’) Gelukkig heeft hij de afgelopen jaren heel trouw maand voor maand flink gespaard zodat op de bodem van de spaarpot nog een buffertje ligt. Ook als de nog aan te schaffen wasdroogcombinatie en oven hun plek hebben gevonden.

Wat een genot en geluk om zoveel nieuwe spullen te kunnen aanschaffen en een eigen paleisje in te mogen richten. Eindelijk het resultaat te zien van samen uitzoeken, plattegrondjes knippen en schuiven, kleuren bepalen en ideeën uitwerken. Eerlijk is eerlijk: misschien ben ik nog wel trotser dan hij op het resultaat. Toen ik woensdag op het knopje van de dingdong-bel drukte (in plaats van de standaard drilboor-bel) wist ik het al. Het is goed. Nog niet af; douchen naast een enorme kartonnen doos met douchecabine is niet de bedoeling), maar dat komt wel. Tijdens het wandelingetje van tweehonderd meter naar huis voelde ik dat een tevreden geluksgevoel zich vastzette. Hij is thuis.

IMG_4821

 

Gewoon K

Krijn en Toet

Krijn en Toet’s dodenmasker

Een ander woord heb ik er niet voor. Gewoon K dus. Dacht ik een leuk blogje te schrijven over het bezoek dat ik met Krijn aan de tentoonstelling over het graf van Toetanchamon in Amsterdam bracht. (Waar pijnlijk bleek hoe snel een beetje opvoeding in je eigen opvoedersgezicht terug kan slaan: ‘Mam niet doen, afblijven! Je mag nergens aankomen, ook niet aan die steen, je hebt dat bordje toch gezien?’)

Het drama van het onverwachte overlijden van mijn (oud)collega kwam er tussendoor. De begrafenis was memorabel. Bitterkoud. Met schriftlezingen, bidden en psalmen zingen. En bovenal het beeld van een lange stoet lopend achter de kist. Voorbijgangers respectvol gestopt. Aan het open graf een geselende wind die de laatste woorden onverstaanbaar uiteen jaagt. Een film uit de jaren ’50.

Aandacht voor het driemaandelijkse controlegesprek in het AZU dan. Krijn werd onderzocht en de medicatie weer iets opgehoogd. De cardioloog meldde tussen neus en lippen door ‘dat Krijns naam al eens gevallen was’. Bij de aanmelding van een donorhart dus. Niet dat het veel zegt over de wachttijd, maar het moment waarop een ander hart voor hem beschikbaar komt, sluipt dichterbij.

Nog voor ik erover kon bloggen kreeg ik het bericht dat mijn vader (88 jaar) in het ziekenhuis was opgenomen. In het ziekenhuis in Almelo vertelde hij over de impact die het overlijden van zijn neef een paar weken eerder op hem had gehad. Het bezoekuur aan zijn bed, al pratend zijn hand vasthoudend was heerlijk. Wat een kracht, wat een humor, wat een bijzondere vader. Ben zo trots op hem. Hij is inmiddels weer thuis, maar niet beter.

Ook de lange treinreis terug uit Almelo langs mooie oude en nieuwe stations inspireerde me alsnog voor een blog. Maar de avond dat ik het wilde maken belde Robin of ik hem met de auto kon ophalen van het station omdat er geen treinen reden. Ik reed langs het spoor waar ambulances en politieauto’s met zwaailichten in de berm naast een stilstaande trein stonden. Twee dagen later vertelde onze hulp in tranen dat haar neef er niet meer was. De jongen had geen andere manier gezien om onder het juk van zijn strenge vader uit te komen.

De drie verjaardagen in één week in ons gezin dan. Als hoogtepunt mijn verjaardag met een verrassingsbezoek aan het de dag ervoor door de koningin geopende Rijksmuseum. In een zonovergoten Amsterdam, waar mijn beste vriendin Martine bij ons aansloot. Absoluut een leuk blog waard; alleen al Krijns opmerking terwijl we door de eregalerij richting Nachtwacht liepen: ‘Kijk, daar links hangt Het Melkmeisje van Vermeer, dat wil ik zien!’ (Ja, da’s diezelfde opvoeding). Maar de schrijfenergie ontglipte me toen ik hoorde wat de reden was dat mijn altijd wat sombermansende collega niet op het werk verscheen na een relatief routineonderzoek in het ziekenhuis. Mij keihard met mijn neus op het ongelijk van mijn gebruikelijke optimisme drukkend. Hij had gelijk gehad; het is niet goed met hem. Helemaal niet goed.

En nu dan eindelijk toch een blog. Graag hou ik anderen voor dat het glas halfvol is. Dat is ook zo voor mij. Alleen zijn niet alle glazen even groot blijkbaar. Het is gewoon K. Iedere keer als ik iets als een vrolijkleuk voorjaarsblog voel opkomen, verschijnt uit onverwachte hoek een donkere klauw die met een uithaal al die vrolijkheid bekrast.

Regenboogvoet. Krijn zet ladenblokje in elkaar.

Cleo’s regenboogvoet. Krijn als Ikea-klushulp.

Het meest kleurrijke waar ik op dit ogenblik over kan schrijven, is de voet van Cleo. Die heeft alle kleuren van de regenboog. Verstuikt bij een botsing op het voetbalveld vorige week. Ach, het verhaal dat ze daardoor op krukken naar het concert van P!nk in het Ziggo Dome in Amsterdam is geweest, zal het later goed doen. Dat verjaardagscadeau met maanden voorpret liet ze zich niet afpakken. Van pijn heeft ze al meezingend en zwaaiend weinig gemerkt. En die regenboog van geel groen, blauw en paars zakt langzaam in elkaar, en verlaat haar voet via een dikke zwarte rand. Het komt vast weer goed.

Vlierbessenbloesemsiroop en bericht uit AZU

Onverwoestbare vlierstruik

‘Dat kan helemaal niet slimmerik, vlierbessenbloesemsiroop.’  ‘Nee dat weet ik wel, maar zeg jij het maar eens drie keer heel snel achter mekaar… dat kan ook niet hoor mam.’ Wat moeder/zoon-gesputter in de tuin. Vlierbloesem aan het plukken van de ieder jaar tot op de grond verwijderde vlierstruik die evengoed ieder jaar weer prachtig groeit en bloeit. Bloemschermen voor de siroop dus. Geen 400 stuks zoals voor de paardenbloemengelei –  slechts 15 stuks. Gelukkig. Ze staan nu losgeknipt ondergedompeld in een liter troebel appelsap. Drie dagen te trekken in de koelkast. Slow cooking, daar hou ik van.

Dinsdag opname in AZU
Maar dat terzijde. Vanmiddag belde het ziekenhuis eindelijk. Ze hebben een leeg bed in de planning. Of Krijn zich volgende week dinsdag 5 juni in het AZU op de verpleegafdeling cardiologie wil melden. Calamiteiten daargelaten, want het is een enorm drukke periode geweest en er zijn bijna geen bedden beschikbaar.
De planning is dinsdag opname, woensdag drain plaatsen om vocht af te voeren dat rond zjin hart zit. Donderdag of vrijdag volgt dan een nieuwe inspanningstest. Kijken of het weghalen van het vocht uit zijn hartzakje Lees verder>>