Zijn tijd

Vannacht, zondagochtend vroeg om kwart over vier is mijn vader overleden. Het was klaar.
Twee weken geleden zijn we met zijn vieren nog langs geweest om afscheid van hem te nemen. Krijn was toen net een paar dagen daarvoor getransplanteerd en kon niet mee. Na dat afscheid belde ik hem nog wel om de twee a drie dagen. Vooral om updates over Krijn te geven. Mijn vader verzwakte, maar bleef helder. Het nieuws dat het met zijn kleinzoon zo ongelofelijk goed gaat, deed hem goed en hij had vrede met zijn eigen afscheid.

Toen ik gistermiddag weer belde, nam hij niet zelf op – eigenlijk tot mijn verrassing – maar de dochter van zijn tweede vrouw. Zij meldde dat zijn infuus vrijdag was afgekoppeld en dat hij in slaap gehouden werd. Het was een kwestie van afwachten. De hele nacht ben ik wakker en in gedachten bij hem gebleven. Vanmorgen belde ze terug om te melden dat mijn vader om kwart over vier is overleden. Hij is 88 jaar geworden.

*Op bijgaande foto twee van zijn Mont Blanc-pennen, zijn duimstok en de mini-Sweda-kassa (het bedrijf waar hij directeur was) die hij me twee weken geleden heeft gegeven. Vooral de duimstok is mij dierbaar: als kind mocht ik hem soms aangeven als ik hem hielp met knutselen in huis.