Spatten van voorpret

Mijn vader in zijn jonge jaren

Mijn vader in zijn jonge jaren

Krrrkrrrkrrrr, telefoon. ‘Mam, heb je de radio aan, zet ‘m op de Top 2000. Nu doen hoor!‘ zegt ze dwingend. Als ik naar beneden loop, vult net het begin van Boudewijn de Groot, Welterusten meneer de President de woonkamer. Mooi nummer ja. Later thuis blijkt dat ze streaming – met vertraging – luisterde en het nummer ervoor bedoelde: Edith Piaf – Non, Je Ne Regrette Rien. Als ze het tegen me zegt, komt naar buiten wat me al dagen deprimeert en als chagrijn op mijn gezicht staat, en lopen de tranen spontaan over mijn wangen. Ik mis hem zo. Mijn vader. Op de crematie werd het nummer gedraaid direct voordat ik mijn afscheidswoorden mocht spreken. 2013, zijn laatste jaar. Non, je ne regrette rien…. Nee, ik heb nergens spijt van…. klonk het. Een leven vol hoogte- en dieptepunten. Net als 2013 voor mij.

Met 88 jaar onverwacht gestorven. Hij heeft tot verrassing van velen, inclusief zichzelf denk ik, zijn vrouw niet overleefd. Het is niet anders. En dat midden in de emotionele stroomversnelling waarin ons gezin toen toch al zat; het was pas drie weken na Krijns harttransplantatie. Het kaarsje van mijn vader ging uit en dat van Krijn flakkerde weer op. Zoals mijn vader 18 jaar daarvoor binnen 24 uur zijn moeder verloor en een kleinzoon kreeg, zo verloor ik binnen drie weken mijn vader en herleefde mijn zoon. Nu pas, achteraf, realiseer ik me hoe hoog mijn verwachtingen waren van de impact van zijn overlijden. Hoe belangrijk familiewarmte in mijn leven is geworden.

Dat ik hoopte op een ommekeer in mijn eigen en de familie van zijn vrouw, dat we elkaar zouden kunnen steunen en troosten. Elkaar zouden vinden in verdriet. Maar het mocht niet zo zijn. Helaas. Dat heeft me enorm veel pijn gedaan. Een absoluut dieptepunt, bovenop het verlies. Overigens volgde maanden later alsnog een onverwacht hoogtepunt toen ik hoorde van een oude vriendin van mijn vader en haar opzocht. Voor mij een ongekend gevoel om iemand met zoveel liefde en humor over mijn vader te horen spreken. Ze schetste met haar verhalen een leven dat ik niet kende.  Als het noodlot in 1949 niet had toegeslagen in de vorm van ziekte, was ik vast nooit geboren. En nu zaten we daar samen uren te kletsen, zijn oudste dochter en zijn oude vriendinnetje. Hoe bijzonder is dat…

In mijn jaaroverzicht 2013 hebben Krijn – Het Belletje en de achtbaan die daarop volgde – en mijn vader de hoofdrollen, dat moge duidelijk zijn. Lijstjes maken is een nogal stemmingsgevoelige bezigheid bij mij, dus geven geen getrouw jaarbeeld. Er schieten me zeker ook leuke momenten te binnen. Van drie beugelbekkies naar fraaie big smiles, Hugo’s eerste vakantie met vrienden naar Renesse, de stedentripjes met Cleo en het gaatjes prikken voor dochter en moeder  (15 en 51 jaar). Oorbellen zijn Leuk. Na meer dan een jaar in Nederland blijven voor Krijn, durfde ik eindelijk met Robin weer naar ons huisje in Frankrijk voor een weekend. Op werkgebied was natuurlijk 1 februari absoluut memorabel, toen ik ’s nachts om 2 uur werd gewekt met ‘ze zijn eruit, het wordt nationalisatie‘. Het beeld van minister Dijsselbloem die ’s morgens op tv zijn persconferentie gaf, staat op mijn netvlies gebrand. En altijd is daar Robin om de hoogste pieken en diepste dalen samen mee door te komen. In december was het 25 jaar geleden dat hij ‘ooit‘ tegen me zei. Nooit kunnen dromen dat we zo lang samen zouden zijn….

Zo komt aan 2013 een eind. Het eerste volle jaar van de tweede helft van mijn leven – ik word 100 immers :-). En dan start 2014. Met nieuwe kansen, nieuwe vooruitzichten. Voor diezelfde Krijn gaat zijn leven nu dan écht van start als hij achter zijn computer vandaan komt: eerst nog even een stageplek zoeken en dan mag hij vanaf derde week januari verder waar hij gebleven 2 jaar geleden is. Jazeker! Is geregeld met zijn oude school De Rooi Pannen. Met dank aan zijn geweldige voormalige mentor, mevrouw M.
Hugo heeft (alweer) een superstageplek gevonden bij De Groot Houtbewerkingsmachines en doorloopt zijn HighTechMetalektro-opleiding. Cleo gaat gestaag verder met voetbal (meiden A1 en invalster bij vrouwen 1) en ploegt zich daarnaast door Gymnasium 4. Robin gaat verder met zijn eigen bedrijf, werk en studie/promotie. Genoeg redenen om trots en vol vertrouwen 2014 in te gaan. Met misschien wel als mooiste vooruitzicht de zomervakantie. Plan is met z’n vijven – Krijn mag weer naar het buitenland vanaf mei als alles goed gaat – naar Canada te gaan. In ieder geval om mijn aller- allerliefste tante Jantje daar te bezoeken nu ze niet meer naar Nederland zal komen. Canada in de zomer, met de ‘kindjes’ die dan 16, 18 en 19 zijn. Ze spatten nu al van de voorpret. Misschien wel de laatste keer gewoon met z’n vijven als gezin op vakantie. Ja, ook 2014 wordt een memorabel jaar.

Terwijl ik dit slot schrijf, rolt de Top2000 op de achtergrond voorbij met achtereenvolgens de nummers Bitter Sweet Symphony, Papa en Heroes. Allemaal toepasselijk. Maar in de laatste minuten van 2013 zal ik bij Bohemian Rhapsody er aan denken dat mijn vader en ik bij dit nummer uit 1975 voor het eerst een overlap ontdekten in onze muzieksmaak, en een keer extra proosten. Gelukkig Nieuwjaar!

Zwaaien vanaf de Top2000

'Schiet op met die stomme foto, we willen een spelletje Hotel doen, net als toen we klein waren!'

‘Schiet op met die stomme foto, we willen een spelletje Hotel doen, net als toen we klein waren!’

Krijn’s zus Cleo is 14 jaar en daarmee een jaar ouder dan de Top2000. Zo’n feitje dat ze heel goed weet: ‘daar luisteren we ieder jaar naar, mijn hele leven al zolang ik me kan herinneren’. Minder spectaculair dan geboren zijn in het jaar dat de Berlijnse Muur werd opgericht of exact een halve eeuw na de ondergang van de Titanic, zoals ik. Maar toch. Luisteren doen we dus al jaren en ieder jaar fanatieker lijkt het wel. Om 12 uur eerste kerstdag zaten we met z’n vijven tijdens de brunch klaar voor de aftrap. Met dat nummer van Duran Duran op 2000, van die James Bondfilm, je-weet-wel.

O ja! Groene uien
De meeste liedjes heten voor mij ‘O ja!’ En zijn van ‘O ja!’ Want Robin weet bij de eerste noten vrijwel direct de artiest en het nummer. Dit jaar noemt hij ze achteloos en zonder op te kijken vanaf zijn hoekje op de bank waar hij verdiept zit in zijn meer dan 800 pagina’s dikke Stephen King. Leidt een spannende scene hem teveel af, dan is Hugo me vaak voor. Of Cleo. Als ik het al weet trouwens, want ik heb vaak geen idee hoe nummers heten. Kwam er deze week achter dat een bekend en vrolijk deuntje net zo oud is als ik. Artiest ben ik alweer vergeten, maar de titel moet zelfs door mij te onthouden zijn: Green Onions – kwam als nummer 1623 in de lijst voorbij. Uit 1962 dus. Zou je niet zeggen, toch?

Soundhound
Beetje muziek op de radio. So what? En toch is het effect van de Top2000 op ons gezin enorm. We klitten bij elkaar beneden in de woonkamer, kaarsjes en open haard aan, de tv blijft uit, doen spelletjes, raden artiesten en nummers, dansen soms, en Robin en Cleo zaten zelfs karaoke mee te zingen via Soundhound. Vooral naar bed gaan is heel lastig; die oorverdovende stilte dan opeens.

Champagne
Ondanks dat Krijn er het minste mee op heeft, geniet hij ook van de knussigheid in huis en de muziek. Toen Cleo en ik ons als verrassing voor de mannen netjes hadden aangekleed en opgetut voor het kerstdiner, dook hij meteen zijn kast in en kwam in pak – met stropdas van papa – tevoorschijn. Erfenisje van zijn opleiding bij De Rooi Pannen. ‘Weet je wat een laag stof er op die schoenen lag? Niet normaal, maar ik pas ze nog steeds!’ En zo zaten ze netjes opgedoft met z’n drietjes na het eten een spelletje Hotel te doen, inclusief een glaasje champagne zonder alcohol.

Beeld en Geluid
Op onze shortlist ‘nog te bezoeken’ staat al tijden Beeld en Geluid in Hilversum. Verslaat in deze tijd met gemak de kerststal in de Sint Jan in Den Bosch. Dus dat gaan we doen dit jaar. Internet– en Cultura24-kijkers: we zetten hoog in en willen zondagochtend 30 december al vroeg in het Top2000 café aanschuiven. Tussen 9 en 10 uur dj’s kijken, plaatjes luisteren en iedereen de beste wensen toezwaaien voor 2013.

Lieve wensen
In de lieve wensen voor 2013 die wij van alle kanten ontvangen per kaart, mail of mondeling, spreken veel mensen de hoop uit dat 2013 voor Krijn het geluk van een nieuw hart zal brengen. Wij hebben besloten dat het ook nu wel mag: de Top2000 op de achtergrond zou een welkome afleiding zijn in die eerste dagen van vooral afwachten in het ziekenhuis. Dus wie weet zitten we in het AZU, als je ons niet ziet zondagochtend in het Top2000 café…. of we hebben ons verslapen, kan ook 😉