Wachten op een beetje zon

Eind mei: Krijn als god in Frankrijk

Druilerigbewolkte zondagmiddag. Het gezin verspreid over de drie verdiepingen van ons huis. Vijf (inclusief twee buurpubers) spelen beneden bioscoopje: gordijnen dicht, lampen uit en soundbar lekker hard aan. Af en toe komen zware bastonen of gelach over de trappen naar boven gerold. Fantasy of animatiefilm? Kan het niet helemaal thuisbrengen. Wel veel spanning en achtervolging.

Doctor Who
Op de tussenverdieping Krijn. Kijkend naar Doctor Who op zijn computer. Nee, dat hoor ik niet, ik weet het. Zijn kijkvoorkeur neigt naar series; zoveel mogelijk afleveringen in zo kort mogelijke tijd bekijken. House, Scrubs (8 seizoenen!), NCIS en dergelijke. Hij zit nu in seizoen twee van┬áDoctor Who*. Lekker loom liggend op het dekbed, kamerjas aan. Hoofdeind van zijn bed omhoog in de relaxed-tv-kijken-stand. ‘Weet je, dat is heel goed voor mijn Engels, want ik kijk altijd naar series zonder ondertiteling.‘ And so it is. Lees verder

Koffertje als gedachtenbuffer

Hommels – sneller dan je denkt

Vanaf woensdag 6 juni 2012 – de dag waarop Krijn definitief op de wachtlijst voor een harttransplantatie is gezet – staat bovenaan op mijn ‘to do’-lijstje: koffertje klaarzetten. Voor als Het Belletje komt. Nee, geen koffertje voor Krijn. Zijn instructies zijn duidelijk: zorg dat je zo snel mogelijk naar het ziekenhuis komt. Je hoeft niets mee te nemen, geen pyjama, geen medicijnen, geen schone kleding. Niks. Een pyjama krijgt hij de eerste dagen toch niet aan. Niet voor hem dus, dat koffertje. Voor ons.

Mantra
Het blijft maar malen in mijn hoofd. Wat moet mee, wat hebben we nodig, wat gaan we zeker vergeten als we er niet op voorbereid zijn? Een mantra. Hoewel, meer een gedachtenbuffer als ik eerlijk ben. Zolang ik dat koffertje nog niet op orde heb, hoef ik niet verder te denken. Ja, ik weet wel wat er allemaal gaat gebeuren na Het Belletje. Heus. Kan het zelfs wel gewoon vertellen en uitleggen aan anderen. Ook zonder meteen emotioneel te worden. Lees verder>>