Oppassen

'Met mijn ogen dicht ik alles heel'

‘Wij namen ze gewoon overal mee naartoe en dat ging eigenlijk altijd goed’, zeg ik vaak als jonge ouders verzuchten dat hun eigen leven nu wel afgelopen zal zijn. Eerst eentje, toen twee en tenslotte alle drie de kinderen. Naar restaurants, op zomervakantie en op wintersport – zie nog altijd voor me hoe Hugo als peuter bij de piste in een oversized rood skipakje op een omgekeerd sleetje in de sneeuw zat. Uren geconcentreerd spelend met plastic schepjes, bordjes en bakjes. Zijn oneindige witte zandbak in het Zwitserse Veysonnaz. Hij genoot. En wij konden lekker skiën omdat steeds een volwassene van onze groep even bij de kinderen bleef uitpuffen of wat drinken.
Of zoals in Amerika. Camper op het verlaten strand van Roosevelt Lake, Arizona, geparkeerd. Krijn die in zijn vouwbedje annex box aan de rand van het meer kirrend van plezier druk staat te gebaren naar de vogels op het spiegelgladde water, terwijl de zon langzaam achter de rode bergen zakt. En in een mooiere zandbak dan Bryce Canyon heeft hij nooit gespeeld.

Maar goed, dat wilde ik niet vertellen. Het duurde lang voordat wij – Robin en ik – eens met z’n tweetjes een avondje weg gingen. Uit eten, een film, theater of een concert. De drie dochters van de buren waren al ouder en vooral de jongste heeft veel opgepast. Zij had de primeur om als allereerste oppas bij ons in huis op baby Krijn te passen toen wij 300 meter verderop in het dorp een hapje gingen eten. Ze bleef komen en alle drie de kinderen waren gek op haar. Later ging ze studeren en is al tijden uitgevlogen. Inmiddels heeft ze haar eigen nestje gebouwd met man en kinderen.

Dit weekend vond ik thuis op tafel een boekje, met een klein briefje erbij; cadeautje van de buren. Een bundel met 50 gedichten. Voor ons, en voor Krijn natuurlijk. Ik heb het inmiddels uit. Nam grammetjes geluk tot me op ons balkon in het zonnetje – lekker kopje koffie erbij. Voelde lepeltjes energie naar binnen lopen terwijl ik in het ziekenhuis naast Krijns bed zat. ‘Zorg goed voor jezelf’ horen we regelmatig. Nou, dat lukte prima met een bundel geluk. Een boekje geschreven in opdracht van het Parktheater in Eindhoven voor hun 50-jarig bestaan. Door de stadsdichter van Eindhoven; Merel Morre. Voorheen ons lieve buurmeisje dat precies 20 jaar geleden als eerste kwam oppassen op die kleine, drukke Krijn.

 

5 reacties op “Oppassen

  1. Jeetje, wat een indrukwekkende gebeurtenissen. Hoorde gisteren van Nelleke wat er aan de hand was en heb nu alle recente blogs gelezen. Wat een kracht spreekt eruit van jullie allemaal. Het laatste stukje is een soort wolkje, gedichten van Merel, die bij onze Thomas in de klas zat. Heel veel sterkte allemaal, vooral Krijn! Pieter en Jos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s