Transplantatie geslaagd

 

Laatste familieselfie (22.00 uur) voor de operatie

Ze waren ruim op tijd, Robin, Hugo en Cleo. Niet door het verbreken van een snelheidsrecord op de Autobahn gelukkig. Om half tien kwamen ze de kamer oplopen en waren we met z’n vijven. Krijn was rustig – alleen al door de cocktail aan medicatie die hij vooraf kreeg. Daarna was het wachten. Alle voorbereidende handelingen waren gedaan, inclusief het leeghalen van zijn muren en nachtkastje (de hele kamer moet gesteriliseerd worden voor hij weer terugkomt). Verpleegkundige F. en pompcoördinator G. stonden klaar om Krijn naar beneden te begeleiden. Beetje gepraat, zelfs nog een familieselfie gemaakt en uiteindelijk kwam tegen kwart voor twaalf het telefoontje dat hij alvast naar de operatiekamer moest. Daar werd hij voorbereid in afwachting van het definitieve ‘go’ om het kunsthart uit te nemen – een ‘go’ die pas zou komen als het donorhart onderweg zou gaan naar Bad Oeynhausen. Het is niet alleen medisch, ook logistiek een enorme uitdaging.

In de sluis voor de operatiekamer hebben we afscheid genomen van een behoorlijk groggy Krijn. Zijn daarna naar ons appartement gegaan om wat te slapen, in het vertrouwen dat het medische topteam alles doet wat in hun vermogen ligt om dit kunststukje te volbrengen. Ook (de van oorsprong Nederlandse) hartchirurg M. die afgelopen mei het kunsthart heeft geplaatst, heeft weer geopereerd.

En hij was ook degene die vanochtend vanuit de operatiekamer belde met de mededeling dat de operatie goed is gegaan. Het kunsthart is eruit en het donorhart erin. Het was een ingewikkelde operatie, maar hij was tevreden. Een externe pacemaker houdt het nieuwe hart alert. Dat is gebruikelijk overigens.

Vanmiddag mogen we even bij hem kijken, hij ligt weer op dezelfde kamer op Intensiv 3. Dan is hij nog wel onder narcose.

De eerste dagen zijn kritisch, dus laat de kaarsjes nog even branden. We houden je op de hoogte.

 

 

Time: 00.20 uur

 

de narcose werkt nog flink door

 Ken je dat nummer van Pink Floyd, Time? Nadat alle alarmbellen en wekkers zijn afgegaan blijft een continu tikkende klok over waarmee het nummer start. Dat continu tikken is het geluid dat het apparaat maakt dat nu naast Krijns bed staat. Op dit moment op 140 slagen per minuut. Het is de machine die perslucht door twee slangen perst die naar het kunsthart lopen. Binnenin zit een membraam dat heen en weer beweegt door de druk en pompt zo het bloed rond door de longen en het lichaam. Heel simpel eigenlijk.

Syncardia heet het systeem. Het is een TAH: Total Artificial Heart, van de CardioWest Company. Syncardia 50cc is het nieuwe hart van Krijn. Een model dat net 2 maanden op de markt is, vertelde dokter M. ons vanmorgen. Iets kleiner dan het originele van 70cc ‘dat absoluut niet gepast zou hebben in zijn borstkas’. Twee maanden! Op mijn vraag hoeveel van dit model dan al geplaatst zijn, antwoordde hij ‘Ik denk een stuk of tien. Niet hier natuurlijk. Wereldwijd.’

In gespecialiseerde ziekenhuizen in de hele wereld (47 in Europa) wordt dit systeem gebruikt als bridge-systeem. Maar niet in Nederland waar helemaal geen kunstharten worden geplaatst. België ook niet overigens. De meeste ziekenhuizen hebben nog geen 50 kunstharten geplaatst. In de top 3 wereldwijd met meer dan 150 plaatsingen staat, jawel het HDZ-NRW in Bad Oeynhausen. Of Krijn in ervaren handen is, hoeven we dus niet te betwijfelen. 

Een bridge-systeem is om de tijd te overbruggen tot een donorhart beschikbaar komt. Het is geen permanente, definitieve oplossing*. De persluchtkast die nu aan zijn bed staat is mobiel, er zitten wieltjes onder, maar wel erg groot. Er bestaat ook iets kleiners, maar dat komt allemaal later wel. Eerst wakker worden. Krijn is prima onder zeil te krijgen en te houden, dus dat we na uren wachten nog geen actief teken van leven hebben gezien, is niet verbazingwekkend. Dat benadrukken de verpleegkundigen en de artsen ook.

Dat Krijn gisteren acuut geopereerd werd, was omdat hij om 18.00u verslechterde. Ik was nog geen uur daarvoor vertrokken – zou later met Robin die onderweg was uit Nederland terugkomen – en toen sliep hij behoorlijk vast en was alles niet anders dan anders. Maar goed, dat is wat ze bedoelen met acuut dus…  De linkerkamer verloor snel capaciteit, hij moest aan de beademing en dokter M. werd gewaarschuwd. Die besloot om direct te gaan opereren. Hij belde Robin. Wij zaten net in de auto. De vorige twee keer was ik gebeld, nu Robin. Ik reed. Toeval bestaat niet. Dokter M. legde zo goed mogelijk uit dat het nu moest. Dat er wel risico’s waren omdat Krijn zo enorm verzwakt is en ze ook niet wisten waarom er nou zo plotseling verslechtering optrad. Hij had geen keus meer. Het telefoonbereik viel weg in het ziekenhuis en de verbinding werd verbroken. Ook de afdelingsarts kon dokter M. niet meer bereiken, dus we hadden geen idee van hoe lang het zou duren. We hebben Hugo en Cleo ge’facetimed en de familie geïnformeerd. En toch ook een bericht op het blog geplaatst. 

Het nagelbijten kon beginnen…. Alleen: zoals in dat nummer van Pink Floyd een kakofonie van wekkers en klokken klinkt, zo klonken onze telefoons en iPads. Letterlijk vanuit de hele wereld kwam steun. Overal werden kaarsen aangestoken. Tjonge, wat kan je daar lekker van janken. Het sleept ons erdoor en ik ben er nu van overtuigd: Krijn ook. Nagelbijten doet dat niet.

Toen dokter M. 5,5 uur later, om 01.30u,  weer belde, klonk hij gelukkig anders. Was heel tevreden over hoe het gegaan was. We konden vanmorgen op het beeldscherm zien dat Krijns kunsthart op woensdag 20 mei 2015 om 00.20 uur gestart is. 
*ter verduidelijking: er zijn meerdere merken kunstharten, zoals Jarvik2000 en AbioCor. Krijn heeft de SynCardia van CardioWest. In Frankrijk heeft iemand een permanent kunsthart ontvangen, niet als bridge dus (van Carmat). De ontwikkelingen staan niet stil. Wat in Nederland soms een kunsthart genoemd wordt, is meestal een steunhart op de linkerkamer.